وجود امام، منشأ خير و بركت

بر حسب روايات و اخبار، وجود افراد مؤمن در بين مردم، منشأ خير و بركت و موجب نزول باران و جلب منافع و دفع بسيارى از بلاها و خطرها از جامعه است، چنانكه در تفسير آيه 251 سوره بقره^([12]) از امام صادق(عليه السلام)نقل شده كه فرمودند:

«إنّ اللّه ليدفع بمن يصلّي من شيعتنا عمّن لا يصلّي ولو اجتمعوا على ترك الصلاة لهلكوا; به درستى كه خداوند به واسطه نمازگزاران شيعه، بلا را از كسانى كه نماز نمى خوانند، دفع مى كند. زيرا اگر همه شيعيان نماز را ترك كنند، هلاك مى گردند».^([13])

آنگاه حضرت نسبت به ساير احكام، مانند پرداخت زكات و حجّ گزاردن همين مطلب را مى فرمايد.

واضح است كه وقتى وجود افراد مؤمن در اجتماع، چنين بركتى را به همراه داشته باشد، بركات وجود امام معصوم كه ولىّ و حجّت خدا بر مردم است، به مراتب بيشتر خواهد بود. زيرا امام و حجت خدا واسطه رسيدن فيض و بركت خداوند متعال به مردم و برطرف كننده بلاها از آنان است. چنانكه امام سجاد(عليه السلام)درباره بركات وجودى ائمه اطهار(عليهم السلام)مى فرمايد:

«ما كسانى هستيم كه به واسطه ما آسمان برفراز زمين نگهدارى شده و زمين از هلاك نمودن اهلش منع گرديده است».

حضرت در ادامه مى فرمايد:

«وبنا ينزّل الغيث و تنشر الرحمة و تخرج بركات الأرض».^([14])

دراين فراز از بيان امام، به بركاتى ديگر اشاره گرديده ونزول باران وانتشار رحمت خدا و خروج بركات زمين، از آثار وجودى ائمه اطهار(عليهم السلام)شمرده شده است. اين موضوع يك اصل قرآنى است; زيرا قرآن كريم مى فرمايد:

(وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرى آمَنُوا وَاتّقَوا لَفَتَحْنا عَلَيْهِمْ بَرَكَات مِنَ السَّماءِ وَالاَْرْضِ وَلكِن كَذَّبُوا فَأَخَذْناهُم بِمَا كَانُوا يَكْسِبُونَ)^([15])

«اگر اهل شهرها و آبادى ها ايمان مى آوردند و تقوا پيشه مى كردند، بركات آسمان و زمين را بر آنان مى گشوديم; لكن (آن ها حق را) تكذيب كردند. ما هم آنان رابه كيفر اعمالشان مجازات كرديم».

نكته اى كه از اين آيه مى توان استفاده نمود اين است كه اهل شهرها و آبادى ها، تقوا را رعايت نكردند و حق را نيز انكار و تكذيب نمودند و سزاوار تنبيه و مجازات الهى گرديدند; لكن در عين حال مشاهده مى كنيم كه باران رحمت الهى ريزش مى كند و بركات زمين از دل آن خارج مى گردد و اهل زمين از آن بهره مند مى شوند و اين نمى شود مگر به واسطه وجود ائمه اطهار(عليهم السلام) كه مظهر قدس و تقوا و پرهيز كارى در زمين هستند. خداوند نه تنها به خاطر آنان بركاتش را از اهل زمين دريغ نمى كند، بلكه بلاها و آفات را نيز به واسطه كرامت و عظمت ائمه اطهار(عليهم السلام) در پيشگاهش، از اهل زمين برطرف مى كند و به انسان هاى گنهكار مهلت مى دهد تا شايد به وسيله توبه و انابه به سوى خدا بازگردند; زيرا وجود ائمه معصومين همچون وجود پيامبر سبب خير و بركت و رفع عذاب از امت است چنانكه قرآن كريم مى فرمايد:

(وَمَا كَانَ اللّهُ لِيُعَذِّبَهُمْ وَأَنتَ فيِهمْ).^([16])

«اى پيامبر! تا تو در ميان امت هستى خداوند آنان را عذاب نمى كند».